باتوبودن جمله ی نا مفهوم بود درکتاب این قلب شکسته وازجدایی هر چه میگویی من شنیدم.من دویدم تا که شاید رنگ جدایی را نبینم

اری!باتو بودن مثل بهاری در قلب من جاودان بود وازسکوت تلخ هرروز نگاه سرد وبی مهرتوراتا به امروز ندیده بودم ونشنیده بودم

خنده های نفرتت راکه سکوت خاموشم راقهقرای وجودت برد.

ندانستی که من تورا باتمام وجود دوست می داشتم فقط این راگفتی که من بی  وفایی از شهراز شهر غربتم وتو اشنایی از شهر دور.

اری با تو بودن در سکوت تلخ غم هایم نوا بود باتو بودن با نگا هم اشنا بود.

من تو را از سرزمین های دور یافتمت من تو را عمق غمهای نگاهت می شناختم. گاه و بی گاه به یاد ان دم می افتم که باهم اهنگ دل شکستن "دل بریدن"دل سپردن را تا فلک تا اسمان فردوس می خواندیم ولی گویی بختک بد در وجود عشق ما ریشه داشت.

اری در سراسر عشق ما یا پیوند ما یا بودنمان در کنارهم ریشه داشت.

من تو را می خواهم تنها تورا

زیبا رخان در شهر مابسیارند اما گویی از شهر دیگری بر کویه ما

دست نیاز اورده اند.

نویسنده:مرجان اسفندفر